Τα πρακτικά της Βουλής για το Άρθρο 16

[---]

Αν και θα ταιριαζε καλυτερα στο topic με την αναθεωρηση επειδη ειναι μεγαλο ποστ, το βαζω ξεχωριστα.
----------------------------------------------------------------------------------------------

 (Το παρακάτω Πρακτικό δεν αποτελεί το τελικό κείμενο, διότι εκκρεμούν ορθογραφικές, συντακτικές και νομοτεχνικές διορθώσεις )
ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗΣ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ


ΙΑ΄ ΠΕΡΙΟΔΟΣ
ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΜΕΝΗΣ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
ΣΥΝΟΔΟΣ Γ΄
ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΙΕ΄
Τετάρτη 10 Ιανουαρίου 2007
Αθήνα, σήμερα στις 10 Ιανουαρίου 2007, ημέρα Τετάρτη και ώρα 11.18΄ συνήλθε σε συνεδρίαση στην Αίθουσα Γερουσίας η Επιτροπή Αναθεώρησης του Συντάγματος, υπό την προεδρία του Προέδρου αυτής κ. ΙΩΑΝΝΗ ΤΡΑΓΑΚΗ.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ (Ιωάννης Τραγάκης): Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, αρχίζει η συνεδρίαση της Επιτροπής Αναθεώρησης του Συντάγματος.
Θα ήθελα κατ’ αρχήν να σας ευχηθώ «Καλή χρονιά» και ο καινούριος χρόνος να είναι καλύτερος από τον περσινό. Βέβαια για μένα ο περσινός χρόνος επεφύλαξε μία πολύ μεγάλη χαρά. Παραμονές των Χριστουγέννων έγινα παππούς. Επομένως, αντιλαμβάνεστε αν μπορεί να είναι καλύτερος ο φετινός!
(Χειροκροτήματα)
ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΟΒΕΡΔΟΣ: Χρόνια πολλά και για την ονομαστική σας εορτή, κύριε Πρόεδρε.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ (Ιωάννης Τραγάκης): Πήρα τριπλές ευχές: Για τον καινούριο χρόνο, για τη γιορτή μου και για τον εγγονό.
Εισερχόμεθα στην ημερήσια διάταξη με θέμα:
Συζήτηση και επεξεργασία του άρθρου 16 του Συντάγματος.
Κύριοι συνάδελφοι, σας έχουν διανεμηθεί τα Πρακτικά της Τετάρτης 6 Δεκεμβρίου 2006 και της Τετάρτης 13 Δεκεμβρίου 2006 και ερωτάται το Σώμα αν τα επικυρώνει.
ΟΛΟΙ ΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ: Μάλιστα, μάλιστα.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Ιωάννης Τραγάκης): Συνεπώς τα Πρακτικά της Τετάρτης 6 Δεκεμβρίου 2006 και της Τετάρτης 13 Δεκεμβρίου 2006 επικυρώθηκαν.
Θα ήθελα προτού ξεκινήσουμε τη συνεδρίασή μας κατ’ αρχάς να οριοθετήσουμε τη σημερινή μας συνεδρίαση. Θα μιλήσουν με άνεση όλοι οι συνάδελφοι, οι οποίοι θα εγγραφούν. Η πρόταση του Προεδρείου είναι η συνεδρίασή μας να είναι συνεχόμενη, να μην υπάρξει διακοπή, ώστε να έχουμε πολύωρη συνεδρίαση. Θα ζητήσω και τη βοήθεια των δύο Αντιπροέδρων, να βοηθήσουν λίγο στην Έδρα, ώστε να εξαντληθεί ο κατάλογος των ομιλητών. Θα τελειώσουμε όταν θα εξαντληθεί ο κατάλογος όλων των εγγεγραμμένων ομιλητών, όποια ώρα και αν είναι.
Συμφωνείτε, κύριοι συνάδελφοι;
ΟΛΟΙ ΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ: Μάλιστα, μάλιστα.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ (Ιωάννης Τραγάκης): Συνεπώς, η απόφασή μας είναι ομόφωνη.
Το δεύτερο, για το οποίο θα ήθελα να συζητήσουμε και να αποφασίσουμε, είναι σχετικά με την περαιτέρω πορεία των εργασιών της Επιτροπής μας, ανάλογα με τα άρθρα που έχουν απομείνει.
Η επόμενη συνεδρίασή μας θα είναι την επόμενη Τετάρτη στις 17 του μηνός που θα συζητήσουμε, όπως έχουμε ήδη συμφωνήσει, τα άρθρα 24 και 117.
Συμφωνείτε, κύριοι συνάδελφοι;
ΟΛΟΙ ΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ: Μάλιστα, μάλιστα.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ (Ιωάννης Τραγάκης): Συνεπώς, η απόφαση είναι ομόφωνη.
Η επόμενη συνεδρίασή μας θα είναι πάλι ημέρα Τετάρτη, στις 24 του μηνός, που θα συζητήσουμε το άρθρο 57, που είχαμε αφήσει για το επαγγελματικό ασυμβίβαστο και το άρθρο που αναφέρεται στις μεταβατικές διατάξεις, 111-119.
Συμφωνείτε, κύριοι συνάδελφοι;
ΟΛΟΙ ΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ: Μάλιστα, μάλιστα.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ (Ιωάννης Τραγάκης): Συνεπώς, η απόφαση είναι ομόφωνη.
Θα πρότεινα η επόμενη συνεδρίασή μας να γίνει στις 30 του μηνός ημέρα Τρίτη και να συζητήσουμε τις προτάσεις που έχουν υποβληθεί και που έχουν τον απαραίτητο αριθμό των 50 Βουλευτών με κάποια άνεση. Και την Τετάρτη στις 31 του μηνός...
ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ: Τι ώρα την Τρίτη; Γιατί εμείς έχουμε κάποιες υποχρεώσεις.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ (Ιωάννης Τραγάκης): Εσείς θα αποφασίσετε, επειδή το ΠΑ.ΣΟ.Κ. έχει ορισμένες υποχρεώσεις.
ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ ΠΑΠΑΪΩΝΝΟΥ: Δεν μπορούμε, κύριε Πρόεδρε.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ (Ιωάννης Τραγάκης): Μη λέτε «δεν μπορούμε» απευθείας. Επειδή το ΠΑ.ΣΟ.Κ. έχει κάποιες υποχρεώσεις και επειδή ήδη την Τρίτη γίνονται επιτροπές στη Βουλή στις 2.00΄ η ώρα, εσείς θα αποφασίσετε για το πότε θέλετε να γίνει η επιτροπή την Τρίτη: Στις 11.00΄ ή στις 2.00΄. Θα το συζητήσετε και θα αποφασίσετε. Εγώ υποβάλλω την πρόταση, ώστε στις 31 του μηνός να γίνει η ψηφοφορία στην Επιτροπή μας των προς αναθεώρηση διατάξεων, των προς αναθεώρηση άρθρων. Να τελειώσουμε στις 31 του μηνός, όπως έχει ορισθεί από την Ολομέλεια ως καταληκτική ημερομηνία.
ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΟΒΕΡΔΟΣ: Να το κάνουμε, αντί για Τρίτη Πέμπτη;
ΠΡΟΕΔΡΟΣ (Ιωάννης Τραγάκης): Θέλετε να το κάνουμε Τετάρτη και Πέμπτη; Τότε να τροποποιήσω την πρότασή μου: Να κάνουμε Τετάρτη στις 31 του πρωί τη συνεδρίασή μας για τις προτάσεις που έχουν τον απαραίτητο αριθμό των 50 υπογραφών και το απόγευμα να κάνουμε την ψηφοφορία. Εάν δεν προλάβουμε να το κάνουμε γιατί είναι πάρα πολλοί οι ομιλητές, θα πάμε και την επομένη.
Η επόμενη παράκλησή μου είναι να πάρουμε δεκαήμερη παράταση των εργασιών της Επιτροπής μας από την Ολομέλεια της Βουλής. Τόσο προτείνω να ζητήσουμε, για να υποβάλουμε την Έκθεση της Επιτροπής.
(SX)


(1MB)
Ο λόγος είναι ότι στο 10ήμερο αυτό θα πρέπει η Επιτροπή μας, εμείς, δηλαδή, να ετοιμάσουμε την έκθεση προς την Ολομέλεια. Θα ήθελα, λοιπόν, να παρακαλέσω –οι γενικοί εισηγητές και οι ειδικοί αγορητές εξυπακούεται- και οι ειδικοί εισηγητές, οι οποίοι ήταν στις ενότητες ή στα άρθρα, να μας υποβάλουν τις εισηγήσεις τους σε δισκέτα και με ένα αντίγραφο, ώστε να κάνουμε σύγκριση της δισκέτας με το αντίγραφο, για να μπορέσουμε να τα τυπώσουμε, για να γίνει η έκθεση. Εάν κάποιος συνάδελφος δεν επιθυμεί να το κάνει αυτό, τότε εγώ θα πάρω από τα Πρακτικά της Επιτροπής μας ό,τι ελέχθη από το συνάδελφο ειδικό εισηγητή και θα το συμπεριλάβω στην έκθεση για την Ολομέλεια. Είμαστε σύμφωνοι σε αυτό;
ΟΛΟΙ ΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ: Μάλιστα, μάλιστα.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ (Ιωάννης Τραγάκης): Σύμφωνοι απόλυτα.
Η παράκλησή μου, όμως, είναι όσοι έχουν τις δισκέτες έτοιμες, να τις παραδώσουν για να κάνουμε την προεργασία. Ο λόγος είναι ότι θέλω να υποβάλουμε στην Ολομέλεια της Βουλής και να ανακοινωθεί από την Ολομέλεια, την έκθεσή μας μέχρι τις 10 Φεβρουαρίου, ώστε η συζήτηση να ξεκινήσει στις 15 Φεβρουαρίου. Αυτή είναι η παράκληση η δική μου και η πρότασή μου, την οποία θα τη συζητήσουμε και στην άλλη μας συνεδρίαση.
ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΚΥΛΛΑΚΟΣ: Η Ολομέλεια στης 15 Φεβρουαρίου;
ΠΡΟΕΔΡΟΣ (Ιωάννης Τραγάκης): Στις 15 Φεβρουαρίου θα ξεκινήσει στην Ολομέλεια η συζήτηση για τη Συνταγματική αναθεώρηση. Θα μιλήσουν οι γενικοί εισηγητές, οι Αρχηγοί των Κομμάτων. Εγώ δε θα πρότεινα να προχωρήσουμε και πιο πέρα. Θα δούμε. Θέλω, δηλαδή, να σας θέσω κι έναν άλλο προβληματισμό μου.
Οι συνεδριάσεις οι οποίες αναλώθηκαν στην Ολομέλεια στην προηγούμενη αναθεώρηση, στη λεγόμενη προαναθεωρητική Βουλή, ήταν εννέα. Τότε, όμως, είχαν αναθεωρηθεί εξήντα έξι άρθρα. Στην παρούσα αναθεώρηση, στη δική μας τώρα, είναι σαράντα τα άρθρα. Επομένως, είναι περίπου τα 2/3 και κάτι λιγότερο. Εγώ θα πρότεινα στην Ολομέλεια της Βουλής –κι αυτό το θέτω στη δική σας κρίση- να πάρουμε πέντε ή έξι συνεδριάσεις, με την ψηφοφορία μαζί, γιατί τότε ήταν εννέα, μαζί με την πρώτη ψηφοφορία. Τώρα να πάρουμε πέντε ή έξι.
ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ: Εξαρτάται από τις ενότητες. Όχι από τον αριθμό των άρθρων.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ (Ιωάννης Τραγάκης): Πολύ σωστά.
ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ: Αυτό θα το δούμε στην Ολομέλεια.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ (Ιωάννης Τραγάκης): Η Ολομέλεια θα αποφασίσει για τις ενότητες. Επειδή, όμως, στην Επιτροπή μας ορισμένα άρθρα τα θεωρήσαμε από μόνα τους ενότητα –τα συζητήσαμε ξεχωριστά δηλαδή- έτσι θα πάει κι εκεί πιστεύω. Η πρόταση της Επιτροπή μας θα είναι, όπως λειτουργήσαμε στην Επιτροπή, να λειτουργήσουμε και στην Ολομέλεια.
ΜΙΧΑΗΛ ΧΡΥΣΟΧΟΪΔΗΣ: Πότε βλέπετε την πρώτη ψηφοφορία;
ΠΡΟΕΔΡΟΣ (Ιωάννης Τραγάκης): Η πρώτη ψηφοφορία, πολύ σωστά, τοποθετείται μεταξύ 22 και 28 Φεβρουαρίου. Επομένως, η δεύτερη ψηφοφορία θα είναι μεταξύ 22 και 28 Μαρτίου.
ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ: Και τις εκλογές πότε τις βλέπετε;
ΠΡΟΕΔΡΟΣ (Ιωάννης Τραγάκης): Είναι δική σας η κρίση για το πότε θα γίνουν εκλογές.
ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ: Μιας και κάνουμε συνολική συνεννόηση, ας κλείσουμε το πακέτο.
ΠΡΟΚΟΠΗΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ (Υπουργός Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης & Αποκέντρωσης): Τόση αγωνία από την πλευρά του ΠΑΣΟΚ;
ΠΡΟΕΔΡΟΣ (Ιωάννης Τραγάκης): Εγώ αυτά είχα να σας πω, κύριοι συνάδελφοι. Σας ευχαριστώ πολύ που με ακούσατε με προσοχή.
Ο Γενικός Εισηγητής της Νέας Δημοκρατίας κ. Πάνος Παναγιωτόπουλος έχει το λόγο.
ΠΑΝΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ: Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, μια και είναι η πρώτη συνεδρίαση της Επιτροπής Αναθεώρησης του Συντάγματος για την καινούργια χρονιά και είμαι ο πρώτος ομιλητής, επιτρέψτε μου να ευχηθώ σε όλους, καλή, δημιουργική χρονιά, να μας δίνει ο Θεός κουράγιο και δύναμη να είμαστε όλοι χρήσιμοι για τον τόπο.
Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, αποτελεί κοινό τόπο ότι εάν κατά το 19ο και τον 20ο αιώνα οι μεγάλες κοινωνικές ανισότητες αναδείχθηκαν μεταξύ εκείνων που κατέχουν ή δεν κατέχουν τα μέσα παραγωγής, η πραγματικότητα, η οποία αναδύεται και προβάλλει κατά τον 21ο αιώνα, είναι εντελώς διαφορετική.
(Θόρυβος στην αίθουσα)
Κύριε Πρόεδρε, θα παρακαλέσω να έχουμε την απαραίτητη ησυχία στην αίθουσα, για να μπορούμε να διεξέλθουμε αυτού του σημαντικού θέματος.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ (Ιωάννης Τραγάκης): Σας παρακαλώ, κύριοι συνάδελφοι.
ΠΑΝΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ: Όπως όλα δείχνουν η κατοχή της γνώσης σε όλα τα επίπεδα και κυρίως η ελεύθερη δυνατότητα πρόσβασης στις πηγές γνώσης και στις νέες τεχνολογίες, θα είναι από τα βασικά κριτήρια που θα καθορίζουν τις νέες ομάδες προνομιούχων σε ολόκληρο τον κόσμο αυτή τη νέα εποχή, αναδεικνύοντας έτσι και τα νέα πεδία κοινωνικών ανισοτήτων.
Σοβαρές και διακεκριμένες προσωπικότητες, που έχουν άμεση και αποτελεσματική συμβολή στην πρωτογενή παραγωγή επιστημονικής γνώσης, μας διαβεβαιώνουν σήμερα ότι ο 21ος αιώνας μας επιφυλάσσει ραγδαίες αλλαγές και ανακατατάξεις σε ό,τι μέχρι σήμερα θεωρούσαμε και θεωρούμε επιστητό. Μάλιστα σε τέτοια έκταση και σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μπορούμε να μιλήσουμε για έναν άλλο κόσμο που αναδύεται, ο οποίος είναι περισσότερο κοντά μας απ’ ό,τι φανταζόμαστε.
Σε αυτό τον αιώνα της γνώσης, που ήδη ανέτειλε, δυστυχώς οι νέες διαχωριστικές γραμμές δεν θα προκύψουν μόνο μεταξύ κοινωνικών ομάδων, αλλά κυρίως μεταξύ ολόκληρων κρατικών οντοτήτων.
Έτσι, σε πάρα πολλές χώρες το συγκριτικό πλεονέκτημα για την ενίσχυση της οικονομικής τους ανάπτυξης και για την οικονομική πρόοδό τους, δεν θα προκύψει και δεν προκύπτει από την εκμετάλλευση μιας πηγής φυσικών πόρων ή από την πιο συστηματική χρήση ενός νέου ενεργειακού πόρου για παράδειγμα, αλλά από την επένδυση στην εξειδικευμένη γνώση που διαθέτουν.
Να σας θυμίσω ότι σε ευρωπαϊκό επίπεδο προς αυτή την κατεύθυνση κινήθηκαν ευρωπαϊκές χώρες όπως η Ιρλανδία και η Φινλανδία, με ορατά ήδη τα πολύ θετικά αποτελέσματα.
Στη χώρα μας τα πράγματα δυστυχώς είναι εντελώς διαφορετικά. Παρόλο που η Ελλάδα έχει καταφέρει πολλά τα τελευταία χρόνια σε πολλούς τομείς του δημοσίου βίου και στην ελληνική οικονομία κυρίως χάρη στις προσπάθειες και στις θυσίες του ελληνικού λαού, πρέπει νομίζω να παραδεχθούμε όλοι σε αυτή την αίθουσα με το θάρρος και την τόλμη της αλήθειας, ότι στον τομέα της ανώτατης παιδείας υστερούμε έναντι άλλων κρατών, που έχουν κάνει άλματα προς τα μπρος. Και αυτό σε πείσμα του ότι τα ελληνικά πανεπιστήμια και πολυτεχνεία από το παρελθόν φέρουν μία πολύ καλή παράδοση.
Για παράδειγμα ας ανατρέξουμε στο διεθνές κύρος που είχε πριν από δεκαπέντε, είκοσι χρόνια το Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο και να αναφερθούμε και στο γεγονός ότι ασφαλώς δεν πρέπει να ισοπεδώνουμε και να είμαστε αφοριστικοί ότι έχουμε υψηλό επίπεδο και διδασκόντων και διδασκομένων.
Θα σας ρωτήσω ευθέως: Το κρατικό μονοπώλιο, όπως το είδαμε να λειτουργεί όλα αυτά τα χρόνια στην Ελλάδα, οδήγησε σε αναβάθμιση ή σε υποβάθμιση το δημόσιο πανεπιστήμιο; Την απάντηση την ξέρετε όλοι. Είτε την ομολογεί κανείς είτε την κρατάει για τον εαυτό του. Το κρατικό μονοπώλιο -όχι μόνο αυτό, μαζί με άλλους λόγους- οδήγησε σε δραματική υποβάθμιση το δημόσιο ελληνικό πανεπιστήμιο.
Αν ήθελε κανείς να ανατρέξει σε ορισμένα από τα δεινά, τα οποία συνθέτουν σήμερα αυτή την κακή εικόνα, εγώ θα κάνω μία ενδεικτική μόνο απαρίθμηση. Ενδεικτική, όχι αποκλειστική.
Νομίζω ότι πρέπει να παραδεχθούμε όλοι ότι το ασφυκτικό πλαίσιο του κρατικού μονοπωλίου, μέσα στο οποίο λειτουργεί το σημερινό δημόσιο πανεπιστήμιο στην Ελλάδα, ουσιαστικά έχει οδηγήσει σε μία de facto ιδιωτικοποίηση του ελληνικού δημοσίου πανεπιστημίου από κλειστές συντεχνίες, που στηρίζονται από επίσης περίκλειστες κομματικές γραφειοκρατίες. Κύριος στόχος τους; Έχουν μετατρέψει την πολιτική και συνδικαλιστική δραστηριότητα σε διαδικασία εσωτερική νομής και διανομής κάθε λογής θέσεων και προνομίων, τα οποία μπορούν να αφορούν από την ανάληψη μιας καθηγητικής θέσης έως και την ανάθεση πτυχιακής ή μεταπτυχιακής εργασίας.
Το κύριο πρόβλημα, όμως, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το οποίο χαρακτηρίζει…
(Θόρυβος στην Αίθουσα)
Κύριε Πρόεδρε, θα παρακαλούσα να έχουμε ησυχία στην Αίθουσα…
ΠΡΟΕΔΡΟΣ (Ιωάννης Τραγάκης): Θα σας παρακαλέσω, κύριοι συνάδελφοι, να κάνετε ησυχία.
ΠΑΝΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ: …ή θα προτιμούσα να διακόψω, αν θέλετε. Αν σήμερα δεν έχουμε ησυχία και αν δεν είμαστε όλοι παρόντες, δεν θα μπορέσουμε να διεξέλθουμε μέχρι το τέλος μια τόσο κρίσιμη συνεδρίαση.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ (Ιωάννης Τραγάκης): Έχετε απόλυτο δίκιο, κύριε συνάδελφε.
ΠΑΝΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ: Εάν είναι, λοιπόν, κάτι το οποίο χαρακτηρίζει -και χαρακτηρίζει κατά τη γνώμη μου απόλυτα- την τεράστια ένδεια του ελληνικού δημοσίου πανεπιστημίου σήμερα, είναι η παντελής έλλειψη αξιολόγησης κατά τον τρόπο και το περιεχόμενο που πραγματοποιείται η αξιολόγηση αυτή σε όλες τις προηγμένες χώρες στα αντίστοιχα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα με βάση διεθνείς και καθολικά αποδεκτές προδιαγραφές.
Δεν είναι τυχαίο, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ότι οι επιφανείς εκπρόσωποι αυτής της ιδιαίτερης πανεπιστημιακής συντεχνίας αναπτύσσουν τη σφοδρότερη πολεμική τους απέναντι στην προοπτική να καθιερωθεί διαδικασία αξιολόγησης του ελληνικού πανεπιστημίου όπως και με βάση τις διεθνείς προδιαγραφές, με τις οποίες διενεργείται και η αξιολόγηση όλων των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων διεθνώς.

(PE)
(1SX)
Δεν την θέλουν, την απεύχονται, την πολεμούν. Μα, είναι δυνατόν σε μία παγκοσμιοποιημένη διεθνή ακαδημαϊκή κοινωνία, όταν οι γνώσεις διακινούνται με βάση και τα εργαλεία της σύγχρονης τεχνολογίας και της πληροφορικής σε καταιγιστικό αριθμό κλασμάτων του δευτερολέπτου, να θέλουν ορισμένοι στην Ελλάδα να σηκώσουν σύνορα και να μας οδηγήσουν σε μια ιδιότυπη ακαδημαϊκή και πνευματική απομόνωση;
Θα προσθέσω σε αυτήν την ενδεικτική απαρίθμηση των βασικών προβλημάτων τα ζητήματα που υπάρχουν με τα συγγράμματα, τα ζητήματα που υπάρχουν με την εσωτερική δημοκρατία και τις εσωτερικές δημοκρατικές διαδικασίες στο ελληνικό πανεπιστήμιο, όπως είναι η εκλογή μελών ΔΕΠ, διδασκόντων δηλαδή, η εκλογή πρυτανικών αρχών και, βεβαίως, το θέμα του πανεπιστημιακού ασύλου. Διότι, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, πολλά λέμε και πολλά έχουμε συζητήσει γι’ αυτό, αλλά οφείλουμε να ομολογήσουμε σε αυτήν την Αίθουσα, ότι δεν μπορεί ο πολιτικός κόσμος της χώρας να παρακολουθεί αδιάφορος τον διασυρμό της έννοιας του πανεπιστημιακού ασύλου, η οποία έννοια και το οποίο καθεστώς θεσμοθετήθηκε, για να προστατέψει πραγματικά την ελεύθερη διακίνηση ιδεών.
Σήμερα το καθεστώς αυτό έχει ευτελιστεί και έχει μετατραπεί σε ένα νομικό και ουσιαστικό στέγαστρο κάθε είδους εγκληματικών και παραβατικών συμπεριφορών. Δεν μπορεί να παραμένει αδιάφορος ο ελληνικός πολιτικός κόσμος, όταν κατά καιρούς καίγονται από τους γνωστούς–αγνώστους στο όνομα της ελευθερίας δήθεν που τους δίνει το πανεπιστημιακό άσυλο, Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της χώρας. Σας θυμίζω ότι κάτι τέτοιο είχε συμβεί με το Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο το οποίο, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, όπως ξέρετε, δώρισαν στο ελληνικό έθνος και στην ελληνική κοινωνία μεγάλοι ευεργέτες. Και δώρισαν στην ελληνική κοινωνία μεγάλοι ευεργέτες εξ Ηπείρου το Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο, διότι ήθελαν –και αυτός είναι ο σκοπός του- να δώσουν τη δυνατότητα κυρίως στο παιδί της μικρομεσαίας ελληνικής οικογένειας, της οικογένειας που δεν έχει οικονομική ευρωστία και μεγάλες οικονομικές δυνατότητες, να σπουδάσει το παιδί της εκεί και να του δώσει ένα διαβατήριο για μια καλύτερη ζωή, διότι αυτοί που έχουν τα προνόμια στην κοινωνία μας έχουν και άλλες επιλογές και τις ασκούν στην πράξη.
Αν θέλουμε, λοιπόν, στην Ελλάδα να εξακολουθεί να ισχύει και να λειτουργεί το «κοινωνικό ασανσέρ» και να έχουμε αυξημένη ταξική και κοινωνική κινητικότητα, εάν θέλουμε να έχει τις ίδιες ευκαιρίες ή σχεδόν τις ίδιες ευκαιρίες με το παιδί του προνομιούχου και του οικονομικά εύρωστου και το παιδί από την οικογένεια του κτηνοτρόφου ή του αγρότη στην περιφερειακή Ελλάδα ή του εργάτη στα μεγάλα αστικά κέντρα, τότε θα πρέπει να διαφυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού τη δημόσια εκπαίδευση και εν προκειμένω τη δημόσια ανώτατη εκπαίδευση.
Δεν θέλω να σας κουράσω περισσότερο, απαριθμώντας δεινά και κακώς κείμενα στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Νομίζω ότι τα γνωρίζετε όλοι. Όταν, λοιπόν, αρθρώνεται λόγος για τη θεραπεία αυτών των δεινών, ακούμε το εξής πρωτότυπο, ότι όλα θα μπορούσαν να λυθούν δια μαγείας, εάν είχαμε αύξηση των κονδυλίων για την παιδεία. Εγώ θα σας πω –και νομίζω ότι είναι κοινή διαπίστωση- ότι εάν τα πράγματα είναι έτσι, που είναι έτσι, δεν έχει νόημα να δώσει ο ελληνικός λαός από το υστέρημά του, εάν δεν εξαλειφθούν προηγουμένως τα δεινά και εάν δεν ακυρωθούν και διαγραφούν η παθολογία και η παθογένεια του σημερινού συστήματος. Αλλιώς, και παραπάνω χρήματα να δώσει ο ελληνικός λαός από το υστέρημά του τα χρήματα αυτά δεν θα πιάσουν τόπο. Όπως είπα και πριν, κάποιες συντεχνίες μέσα στο ελληνικό πανεπιστήμιο έχουν ιδιωτικοποιήσει το μεγαλύτερο μέρος του δι’ ίδιον όφελος.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το ερώτημα είναι –και σε αυτό θα απαντήσω- κατά πόσο συμβάλλει η πρόταση της Νέας Δημοκρατίας για την Αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος προς την κατεύθυνση της βελτίωσης της κατάστασης που υπάρχει σήμερα στο χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Πιστεύουμε ότι η συμβολή αυτή είναι απόλυτα θετική και γρήγορα αυτό θα αποδειχθεί από την ίδια τη ζωή και να γιατί. Θέλω να ξεκαθαρίσω για μια φορά ακόμη και να το ξεκαθαρίσω, κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, κατά τον πλέον σαφή και κατηγορηματικό τρόπο ότι η Αναθεώρηση του άρθρου 16 δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση εμπορευματοποίηση της παιδείας. Η παιδεία παραμένει δημόσιο αγαθό και η παροχή της από μη δημόσιους φορείς σε όλες τις βαθμίδες -εν προκειμένω μιλάμε για την τρίτη βαθμίδα, για την ανώτατη εκπαίδευση- θα γίνεται στη συγκεκριμένη περίπτωση μόνον κατά παραχώρηση από το κράτος και υπό την αυστηρή εποπτεία τήρησης αυστηρών προδιαγραφών και προϋποθέσεων.
Για την Κυβέρνηση Καραμανλή η αναβάθμιση και η ενίσχυση του δημοσίου πανεπιστημίου αποτελεί υψίστη εθνική και κοινωνική προτεραιότητα. Ήδη η Κυβέρνηση δια της αρμόδιας Υπουργού, της φίλης και συναδέλφου κυρίας Γιαννάκου, έχει ανακοινώσει ότι τους προσεχείς μήνες έρχεται ο νόμος-πλαίσιο για την ενίσχυση και αναβάθμιση του δημοσίου πανεπιστημίου. Σε αυτήν την προοπτική θα μου επιτρέψετε να προσθέσω και την προσωπική μου γνώμη. Θα πω γιατί όχι σε λίγες εβδομάδες και γιατί όχι, όπως θα συγκλίνουμε σε πολλά και στο άρθρο 16 –και αυτή είναι μια ιστορική σύγκλιση μεταξύ διαφορετικών πτερύγων της Εθνικής Αντιπροσωπείας– αφού ενδιαφερόμαστε όλοι ειλικρινώς, όπως πιστεύω, για την αναβάθμιση και ενίσχυση του δημοσίου πανεπιστημίου, η οποία πρέπει να προηγηθεί και θα προηγηθεί κατά πολύ χρονικά και θεσμικά της Αναθεώρησης του άρθρου 16, γιατί λοιπόν να μην συμφωνήσουμε και εδώ για ένα νέο νόμο-πλαίσιο για τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα που θα ενισχύει αποτελεσματικά και θα εκσυγχρονίζει αποφασιστικά το ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο;
Θα ήθελα, λοιπόν, από αυτήν τη θέση ως Γενικός Εισηγητής της Νέας Δημοκρατίας να απευθύνω αυτήν την πρόσκληση προς όλες τις πτέρυγες της Βουλής και ιδιαίτερα προς τους συναδέλφους της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης και λέω ιδιαίτερα, διότι έχουμε συγκλίσεις στα θέματα της Αναθεώρησης του άρθρου 16. Όχι μόνο δεν μας εμποδίζει τίποτα, αλλά νομίζω, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι του ΠΑ.ΣΟ.Κ., ότι μας επιβάλλεται εδώ και τώρα -και αναφέρομαι στις διαδικασίες ενώπιον της Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων και της Ολομέλειας που θα ξεκινήσουν σε λίγο για τη συζήτηση του νέου νόμου-πλαισίου για την ενίσχυση του δημοσίου πανεπιστημίου– να συμφωνήσουμε.
Θεωρώ ότι η Νέα Δημοκρατία δεν θα είχε λόγους να αρνηθεί και ορισμένες από τις προτάσεις που συμπεριλαμβάνονται στη δέσμη των δεκαπέντε σημείων που έδωσε στη δημοσιότητα πριν από λίγο καιρό το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και προσωπικά ο Πρόεδρός του. Μπορούμε, επαναλαμβάνω, να πετύχουμε συνθέσεις και συναινέσεις και για την ενίσχυση του δημοσίου πανεπιστημίου.
Αυτός ο νέος νόμος-πλαίσιο που, όπως σας είπα και είναι προσωπική μου άποψη, πρέπει να έρθει τις επόμενες εβδομάδες, όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, πρέπει οπωσδήποτε να περιλαμβάνει τη θεσμοθέτηση της αξιολόγησης σε όλα τα επίπεδα λειτουργίας του δημοσίου πανεπιστημίου, καθώς και την πρόβλεψη –και είναι προσωπική μου πρόταση αυτή- για σταδιακή αύξηση της χρηματοδότησης μέσα στην επόμενη πενταετία. Και λέω στην πενταετία, διότι θεωρώ πως σε αυτήν την προοπτική θα έχουμε κατορθώσει ως χώρα και ως κοινωνία να διευθετήσουμε τα δημοσιονομικά ζητήματα και εκκρεμότητες που μας έχει δημιουργήσει το παρελθόν.
Όταν όμως μιλώ και προτείνω σταδιακή αύξηση της χρηματοδότησης των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων, αυτό θα πρέπει να γίνει υπό την προϋπόθεση ότι για κάθε Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα η αυξημένη χρηματοδότηση θα συνδέεται με τα αποτελέσματα της αξιολόγησής του. Δηλαδή, όταν πιάνει τους στόχους του ένα δημόσιο πανεπιστήμιο, όταν ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις της κοινωνίας, τότε θα πρέπει να το χρηματοδοτούμε περισσότερο. Όταν μένει στάσιμο, θα είναι στάσιμη και η βοήθεια της πολιτείας προς αυτό.
Έρχομαι τώρα σε κάποια άλλα σημεία. Θεωρώ απαραίτητη την αλλαγή της διαδικασίας εκλογής των μελών ΔΕΠ, των διδασκόντων, θεωρώ απαραίτητη την αλλαγή του τρόπου εκλογής των πρυτανικών αρχών, για να εμπεδωθούν επιτέλους δημοκρατικές και διαφανείς διαδικασίες μέσα στο πανεπιστήμιο και να αποφαίνεται όλη πανεπιστημιακή κοινότητα για το ποια πρυτανική ομάδα θέλει να τη διοικήσει. Ασφαλώς, πρέπει να υπάρξει αλλαγή του καθεστώτος του πανεπιστημιακού ασύλου, το οποίο μας προσβάλει ως χώρα, αλλά προσβάλλει και την τριτοβάθμια πανεπιστημιακή εκπαίδευση.
Σε όλα αυτά θα πρέπει κανείς να προσθέσει την αλλαγή στο καθεστώς των πανεπιστημιακών συγγραμμάτων, την προσαρμογή του στις σύγχρονες απαιτήσεις, σε πλαίσια ορθολογισμού και αποτελεσματικότητας και ακόμη μέτρα για να συνδεθεί το πανεπιστήμιο με την παραγωγική διαδικασία.
(ML)

(1PE)
Ασφαλώς δεν αρκούν αυτά, αλλά από κάπου πρέπει να αρχίσουμε και σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να αρχίσουμε από κάτι διαφορετικό. Σε όλα αυτά που σας απαρίθμησα μπορούμε να προσθέσουμε πολλά ακόμη, αλλά κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, δεν μας περιμένουν οι καιροί. Πρέπει να ξεκινήσουμε άμεσα.
Με την πρόταση της Νέας Δημοκρατίας για την αναθεώρηση του άρθρου 16, ζητούμε να θεσπιστεί η δυνατότητα ίδρυσης και λειτουργίας ανωτάτων σχολών αποκλειστικά και μόνο μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα από ιδιώτες, ιδιωτικά ιδρύματα, δηλαδή, θα είναι νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου υπό τον αυστηρό κοινωνικό έλεγχο και την εποπτεία του κράτους.
Να σας αναφέρω απλώς –και το γνωρίζετε ως Έλληνες πολίτες, στελέχη του πολιτικού κόσμου, αλλά και Ευρωπαίοι πολίτες- ότι είμαστε η μοναδική χώρα της Ευρώπης όπου απαγορεύεται στον καταστατικό της χάρτη η ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων. Με την πρόταση της Νέας Δημοκρατίας ζητούμε να καθοριστεί ότι τα προσόντα των διδασκόντων στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα Νομικά Πρόσωπα Ιδιωτικού Δικαίου, θα είναι αντίστοιχα με εκείνα των κρατικών Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων. Ανοίγουμε έτσι το δρόμο για να δημιουργηθεί στη χώρα μας ένας ιδιαίτερος χώρος ακαδημαϊκής δραστηριότητας, στον οποίο θα προσελκύσουμε σπουδαστές –είναι βέβαιο αυτό- από τις χώρες της Βαλκανικής, της Μέσης Ανατολής και της Κεντρικής Ασίας με πολύ θετικά αποτελέσματα για πολλούς και πιο σύνθετους τομείς σε όλες τις εκφάνσεις της δραστηριότητας της ελληνικής κοινωνίας.
Επίσης, στη θέση του κρατικού μονοπωλίου καθιερώνουμε ένα σύγχρονο πλαίσιο υγιούς ανταγωνισμού, δημιουργικού ανταγωνισμού μεταξύ των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων παντός είδους και πάσης ιδιοκτησιακής μορφής, μέσα από τον οποίο δημιουργικό ανταγωνισμό θα υιοθετηθεί υποχρεωτικά η αξιολόγηση με βάση όλες τις διεθνείς προδιαγραφές και εκ των πραγμάτων θα μπει ο πήχης ψηλά.
Με την αναθεώρηση του άρθρου 16, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ανοίγουμε στον κόσμο ένα κλειστό σύστημα κρατικού μονοπωλίου, δίνουμε στην κοινωνία μας διευρυνόμενες επιλογές, δημιουργούμε πόλο ανάσχεσης της φοιτητικής και σπουδαστικής μετανάστευσης προς άλλα κράτη, η οποία την τελευταία δεκαετία –όπως γνωρίζετε πολύ καλά- έχει οδηγήσει δεκάδες χιλιάδες Ελληνόπουλα σε πανεπιστήμια του εξωτερικού και έχει δημιουργήσει ένα κόστος εκατομμυρίων ευρώ ετησίως υπέρ της ελληνικής οικογένειας και ταυτόχρονα –και δεν είναι αυτό ασήμαντο- απελευθερώνουμε από την κακώς νοούμενη νοοτροπία του δημοσίου υπαλλήλου έναν ιδιαίτερα δυναμικό τομέα και δημιουργούμε εκ των πραγμάτων προοπτικές και για θέσεις πλήρους απασχόλησης.
Ακούγονται διάφορες επιφυλάξεις. Εγώ θα σας πω κατηγορηματικά και ειλικρινά ότι είναι δημιουργικό να ακούγονται επιφυλάξεις και να τις λαμβάνουμε υπ’ όψιν. Αυτό το οποίο δεν είναι δημιουργικό, είναι η μηδενιστική αντιπολίτευση, η δαιμονοποίηση και το να επισείουν κάποιοι φοβικά σύνδρομα.
Για παράδειγμα, είναι ψέμα ότι από τη στιγμή που θα ψηφιστεί η αναθεώρηση του άρθρου 16 θα οδηγηθούμε στο να γίνουν τα εργαστήρια ελευθέρων σπουδών Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα και πανεπιστήμια. Είναι ψέμα αυτό που ακούγεται και ακούγεται με μία αντίληψη, η οποία προσπαθεί να επιβληθεί, δημιουργώντας εντυπώσεις «κάθε πόλη και στάδιο, κάθε χωριό και πανεπιστήμιο». Μία τέτοια πραγματικότητα θα οδηγήσει στον ευτελισμό κάθε έννοιας ανώτατης παιδείας και γενικότερα εκπαίδευσης στην Ελλάδα. Μήπως όλα γίνονται για να παραδοθεί ο χώρος της εκπαίδευσης, που είναι και ένας χώρος στρατηγικός από πλευράς μηχανισμών εξουσίας -η γνώση, η διάδοσή της, η κατοχή της έχει να κάνει και με τους μηχανισμούς εξουσίας- σε ιδιωτικά συμφέροντα;
Εδώ θα μείνω, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, για να σας τονίσω το εξής: Στο χέρι μας είναι. Θα υπάρξουν εκτελεστικοί νόμοι, για να μπορέσει να εφαρμοστεί η αναθεώρηση του άρθρου 16, αυτή η κορυφαία συνταγματική μεταρρύθμιση. Η συνταγματική αυτή μεταρρύθμιση θα ολοκληρωθεί με εκτελεστικούς ή με εκτελεστικό νόμο. Στο χέρι μας είναι να προσέξουμε να βάλουμε τις σωστές προδιαγραφές, τις σωστές θεσμικές και νομικές δικλίδες και να διασφαλίσουμε τα πάντα.
Εδώ, κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, έχω να καταθέσω και μία προσωπική πρόταση, η οποία είναι η εξής: Αν θέλουμε να διασφαλίσουμε πλήρως τη διαφάνεια, την πληρότητα, αλλά και το πλαίσιο λειτουργίας ενός εκάστοτε τέτοιου καινούριου ιδρύματος νομικού προσώπου ιδιωτικού δικαίου, αυτό να γίνεται με ιδρυτικό νόμο, at hoc, ένας νόμος, δηλαδή, για κάθε τέτοιο ίδρυμα, ο οποίος θα έρχεται στη Βουλή και να ψηφίζεται από τη Βουλή των Ελλήνων σε καθεστώς πλήρους διαφάνειας, πλήρους δημοσιότητας.
Άλλοι διατυπώνουν την επιφύλαξη ότι είναι πιθανόν να φθάσουμε έτσι σε ανθελληνισμό της ανώτατης εκπαίδευσης, διότι θα έρθουν ξένα πανεπιστήμια και θα δημιουργήσουν πρόβλημα. Εγώ κατ’ αρχήν δεν καταλαβαίνω, γιατί ό,τι προέρχεται εξ ορισμού από το κράτος στην Ελλάδα είναι αυτόματα και γενικά αποδεκτό ότι είναι προοδευτικό και θετικό -αυτό δεν μπορώ να το καταλάβω- και ό,τι προέρχεται εξ ορισμού από τον ιδιωτικό τομέα είναι και ύποπτο και εθνικά επιζήμιο. Θα μου πείτε, δεν υπάρχει και το αρπακτικό, κομπραδόρικο και μεταπρατικό, παρασιτικό κομμάτι του ελληνικού κεφαλαίου; Βεβαίως υπάρχει, αλλά αυτό δεν απηχεί το σύνολο της ελληνικής οικονομικής δραστηριότητας και, βεβαίως, δεν αφορά το σύνολο της ιδιωτικής πρωτοβουλίας.
Εμείς θεωρούμε ότι από την ανοιχτή κοινωνία, από την κοινωνία των πολιτών μπορούν να προέλθουν πρωτοβουλίες για παράδειγμα με βάση θεσμική την αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία, που θα μπορέσουν να λειτουργήσουν θετικά στο χώρο της ανώτατης εκπαίδευσης. Και εν πάση περιπτώσει ας σταματήσουμε να υποκρινόμαστε ότι δεν καταλαβαίνουμε τίποτα, γιατί ακούω διάφορες –αν θέλετε- διαμαρτυρίες για την δωρεάν εκπαίδευση στην Ελλάδα.
Στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση υπάρχει δωρεάν εκπαίδευση στην Ελλάδα; Δεν γνωρίζουμε ότι το ελληνικό νοικοκυριό, η ελληνική οικογένεια διαθέτει περίπου 2 δισεκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο για παράλληλες και υποστηρικτικές διδασκαλίες, που θα κατοχυρώσουν το μέλλον των παιδιών τους, γιατί τέτοιες δυνατότητες δεν μπορεί να τους παράσχει εξ ολοκλήρου το σύστημα της δημόσιας εκπαίδευσης και κλείνουμε τα μάτια; Δεν ήρθε η ώρα κάποια στιγμή στη Βουλή να μιλήσουμε για την ποιότητα της γλωσσικής διδασκαλίας, γιατί τα παιδιά μας δεν μπορούν σε μεγάλο ποσοστό να γράψουν και να μιλήσουν σωστά την ελληνική γλώσσα, γιατί δεν μαθαίνουν σωστά έστω μία ξένη γλώσσα από το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, γιατί δεν βρίσκονται κοντά στις νέες τεχνολογίες, γιατί δεν έχουν πρόσβαση στα νέα πεδία διαμόρφωσης γνώσεων; Δεν πρέπει αυτά κάποια στιγμή να τα πούμε; Οχυρωνόμαστε πίσω από μία πλαστή, πλασματική πραγματικότητα και προτάσσουμε αφορισμούς και συνθήματα.
Είναι πολλά αυτά που τίθενται και εκ των πραγμάτων δεν έχω τη δυνατότητα να απαντήσω σε όλα λόγω χρόνου, αλλά θα μείνω και θα κλείσω. Ακούγεται ο αφορισμός ότι θα οδηγηθούμε σε ανθελληνισμό της ανώτατης εκπαίδευσης. Ποιος το είπε αυτό; Ποιος σας είπε ότι είμαστε ανυποψίαστοι και αδιάφοροι μπροστά στους κινδύνους που συνεπάγεται η αρνητική πλευρά της παγκοσμιοποίησης στο χώρο της ανώτατης εκπαίδευσης; Από την άλλη πλευρά καλό είναι να γνωρίζουμε ότι τα Ελληνόπουλα για να επιβιώσουν σε ένα κόσμο που γίνεται όλο και πιο σύνθετος, όλο και πιο απαιτητικός, όλο και πιο ανταγωνιστικός πρέπει να είναι συνειδητοί Έλληνες πολίτες, αλλά και πολίτες του κόσμου με ό,τι συνεπάγεται αυτό σε γνωστικά εργαλεία, δηλαδή, πρόσβαση στην ελεύθερη διακίνηση γνώσεων και πληροφοριών, στις νέες τεχνολογίες κ.ο.κ..
Κλείνω, κύριε Πρόεδρε, επιτρέψτε μου να πω, με μία πολιτική αναφορά στο θέμα.
(MN)
(1ML)
Ακούγεται από την πλευρά στελεχών του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και θα πω ότι είναι προς τιμήν του Αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης του Γιώργου Παπανδρέου το γεγονός ότι με συνέπεια από την εποχή που μειοψηφούσε στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. επί αρχηγίας Κωνσταντίνου Σημίτη, με συνέπεια υποστηρίζει και στηρίζει την αναθεώρηση του άρθρου 16. Ακούω από ορισμένες πλευρές την άποψη ότι ακόμα και εάν συμφωνεί το ΠΑ.ΣΟ.Κ. να μην ψηφίσει τώρα την πρόταση για την αναθεώρηση του άρθρου 16 για να μη δώσει, λέει, λευκή επιταγή στη Νέα Δημοκρατία. Θα σας πω ευθέως ως ειδικός εισηγητής της Νέας Δημοκρατίας για το συγκεκριμένο θέμα ότι εμείς σας εμπιστευόμαστε, εάν ο λαός σας επιλέξει ως κυβέρνηση στις επόμενες εκλογές και σας δίνουμε την ψήφο μας για να διατυπώσετε το τελικό κείμενο του υπό αναθεώρηση άρθρου 16.
Εμπιστευτείτε λοιπόν και εσείς τη σημερινή κυβερνώσα πλειοψηφία, γιατί είναι σε τελευταία ανάλυση ο ελληνικός λαός που θα κρίνει χωρίς να υποκύπτουμε σε πειρασμούς μικροκομματική ή προεκλογικής λογικής.
Νομίζω, κύριε Πρόεδρε, σε αυτήν την Αίθουσα και σε αυτή τη διαδικασία ότι μπορεί και πρέπει να σταθούμε πάνω απ’ αυτά που μας χωρίζουν. Σήμερα, δεν διαλεγόμαστε με τις οποιεσδήποτε προεκλογικές σκοπιμότητες των αμέσως επομένων ετών.
Ευχαριστώ πολύ.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ (Ιωάννης Τραγάκης): Ευχαριστώ τον κ. Παναγιωτόπουλο.
Κύριοι συνάδελφοι, έναν υπολογισμό που έκανα τώρα εδώ μας έβγαλε περίπου οκτώ ώρες. Θα ήθελα να παρακαλέσω και λυπάμαι που ξεκινάω από το φίλο κ. Χρυσοχοΐδη να είμαστε συνεπείς στο χρόνο που έχουμε καθορίσει.
ΜΙΧΑΗΛ ΧΡΥΣΟΧΟΪΔΗΣ: Αρκεί να μην αρχίσετε από εμένα, κύριε Πρόεδρε.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ (Ιωάννης Τραγάκης): Μίλησα για άνεση ομιλητών και όχι άνεση χρόνου.
Ο εισηγητής του ΠΑ.ΣΟ.Κ. κ. Χρυσοχοΐδης έχει το λόγο.
ΜΙΧΑΗΛ ΧΡΥΣΟΧΟΪΔΗΣ: Σας ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, σας εύχομαι και εγώ χρόνια πολλά και καλή δύναμη σε όλους.
Η σημερινή Κυβέρνηση έχει μοναδικές επικοινωνιακές αρετές καταφέρνοντας να κάνει το μαύρο άσπρο και να εμφανίζει με ωραίο περιτύλιγμα τις μηδενικές, σχεδόν, επιδόσεις στους περισσότερους τομείς της οικονομικής και κοινωνικής ζωής της χώρας.
Δεν θα είχα κανένα απολύτως λόγο να το αναφέρω αυτό σήμερα, άλλωστε λέω κάτι γνωστό για τους περισσότερους, αν δεν μου το θύμιζε με τον τρόπο του ο κ. Παναγιωτόπουλος. Πράγματι, κύριοι συνάδελφοι, είναι αξιοθαύμαστος ο τρόπος με τον οποίο ο κ. Παναγιωτόπουλος αφενός μεν επιχειρεί να εμφανίσει τη Νέα Δημοκρατία ως τη μεγάλη μεταρρυθμιστική δύναμη και μάλιστα στο χώρο της παιδείας την ώρα που η πολιτική της σωρεύει ερείπια και από την άλλη πλευρά επιχειρεί να επενδύσει μικροκομματικά σε δήθεν διαφωνίες στελεχών του ΠΑ.ΣΟ.Κ. με την επίδειξη, όπως έκανε στο τέλος, μεγάθυμου πνεύματος συναίνεσης. Και για το μεν πρώτο, τον διαψεύδουν τα πεπραγμένα της Κυβέρνησης που θα έχει την ευκαιρία να ακούσει σε λίγο και τα οποία χωρίς αμφιβολία δείχνουν ότι αντίθετα με τους χειρισμούς της Νέας Δημοκρατίας, η Νέα Δημοκρατία είναι δύναμη απορύθμισης και μόνο.
Σε ό,τι αφορά το δεύτερο, δηλαδή τη συναίνεση, έχω να πω το εξής: Όχι μόνο στο θέμα της αναθεώρησης του Συντάγματος, αλλά και σε κάθε μικρό ή μεγάλο ζήτημα, σε κάθε παρέμβαση που επηρεάζει τη ζωή των πολιτών, η συναίνεση είναι αναγκαία και προφανώς πρέπει διαρκώς να αναζητούμε κοινούς τόπους των πολιτικών μας αντιλήψεων.
Όμως η Κυβέρνηση, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, και στο θέμα αυτό παρουσιάζει δύο πρόσωπα, δηλαδή της συναίνεσης. Στα λόγια κόπτεται για τη συναίνεση, αλλά στην πράξη την αγνοεί και καταφέρνει το ακατόρθωτο, να συνδιαλέγεται μόνη της, όπως έκανε στον περίφημο κοινωνικό διάλογο για την παιδεία. Γι’ αυτό και θεωρώ ότι το συναινετικό ξέσπασμα του κ. Παναγιωτόπουλου έχει μόνο ρητορική αξία και αποσκοπεί σε μικροκομματικά οφέλη.
Αν πράγματι ο κ. Παναγιωτόπουλος και η Νέα Δημοκρατία πιστεύουν τόσο πολύ στη συναίνεση που διατυμπανίζουν τις τελευταίες μέρες να αποδεχτούν μια σειρά προτάσεων όχι μόνο για την παιδεία και το άρθρο 16, αλλά και επαναλαμβάνω μια σειρά προτάσεων που έχουν καταθέσει οι Βουλευτές του ΠΑ.ΣΟ.Κ. σε ζητήματα που αφορούν την αναθεώρηση του Συντάγματος.
Αυτά ως πρόλογος και συνεχίζω μπαίνοντας στην ουσία του θέματος.
Στην πραγματικότητα τις τελευταίες μέρες και πριν από λίγο ο κ. Παναγιωτόπουλος πολλά από τα επιχειρήματα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. μεταμφιέστηκαν πλέον σε κυβερνητικές προτάσεις. Ακούμε μια νέα ρητορική, αυτή που ακούσαμε πριν από λίγο από τον κ. Παναγιωτόπουλο, όμως το θέμα της παιδείας και του άρθρου 16, ειδικότερα έχει γίνει σαφές από τον κοινωνικό διάλογο τον τελευταίο καιρό πως για τη Νέα Δημοκρατία τα λόγια είναι διαμετρικά αντίθετα με τις πράξεις και φυσικά οι κυβερνητικές επιλογές βρίσκονται σε απόλυτη αντίθεση με την πολιτική που εμείς σαν ΠΑ.ΣΟ.Κ. εισηγούμαστε.
Εμείς, λοιπόν, λέμε ναι στην επαρκή χρηματοδότηση της παιδείας και του δημόσιου πανεπιστημίου και δεσμευόμαστε για τη χρηματοδότηση της παιδείας με πόρους ύψους τουλάχιστον 5% του ΑΕΠ και 40% στους ανθρώπινους πόρους στο νέο Δ΄ Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης. Εσείς υποχρηματοδοτείτε συστηματικά εδώ και τρία χρόνια την παιδεία σε πλήρη αντίθεση με τις ρητές δεσμεύσεις του Πρωθυπουργού και του προγράμματός σας.
Εμείς λέμε ναι στον κοινωνικό διάλογο, ναι στη διαβούλευση για τις αλλαγές στην παιδεία, ναι σε έναν σαφή οδικό χάρτη για τις απαραίτητες εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις που θα προκύψουν από έναν εξαντλητικό δημοκρατικό αξιόπιστο διάλογο με όλους τους κοινωνικούς εταίρους και θα δεσμεύει όλους τους φορείς, δηλαδή πολιτεία – ακαδημαϊκή κοινότητα – κοινωνικούς φορείς.
Εμείς, επιπλέον, έχουμε δεσμευθεί για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος, να θέσουμε δηλαδή συνολικά την πρόταση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. για την παιδεία σε δημοψήφισμα στο λαό.
Εσείς χρησιμοποιείτε το διάλογο