από τη τοπική εφημερίδα
πρωινός λόγος του Σπύρου Εργολάβου
======================================================================================
Τρεις πρόσφατες δηλώσεις που έγιναν από δυο κυρίαρχα πρόσωπα της πολιτικής μας ζωής, έχουμε χρέος να προσέξουμε, ιδιαίτερα, εμείς οι πολίτες αυτής της χώρας.
Η πρώτη δήλωση έγινε από τον Πρωθυπουργό της χώρας, το Γεώργιο Παπανδρέου, ο οποίος μας προειδοποίησε:
"Η οικονομία της χώρας βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας".Ξέχασε όμως να προσθέσει ότι η χρεοκοπία της οικονομίας είναι απόρροια της χρεοκοπίας της πολιτικής που ασκήσαμε, κατά τα τελευταία 36 χρόνια, που τα ονομάζουμε "μεταπολίτευση". Αν η οικονομία της χώρας "βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας", όπως μας διαβεβαιώνει ο πρωθυπουργός, η πολιτική που ασκήθηκε, αυτά τα τελευταία 36 χρόνια, χρεοκόπησε ολοσχερώς. Και τώρα, πάνω στο λείψανο που λέγεται Ελλάδα, θρηνούν, με ασυγχώρητη υποκρισία, αυτοί που την οδήγησαν, μέσα από την αδιαφάνεια και τη διαφθορά, στη χρεοκοπία.
Η δεύτερη δήλωση προέρχεται από το νέο αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Αντώνη Σαμαρά που επισημαίνει:
"Η μεταπολίτευση χρεοκόπησε, και μαζί μ’ αυτή, η ανάπτυξη που στηρίχτηκε σε δάνεια, η παραγωγική βάση συρρικνώθηκε, πράγματα που υποθηκεύουν το μέλλον της χώρας. Δανειζόμαστε συνεχώς από τα παιδιά μας".Προσέξτε με πόση προσοχή είναι διατυπωμένη η παραπάνω δήλωση:
"Η μεταπολίτευση χρεοκόπησε", μας λέει ο Σαμαράς. Αποφεύγει και αυτός – όπως, άλλωστε, και ο πρωθυπουργός – να διατυπώσει τις απόψεις του ξεκάθαρα και να μας πει:"Η πολιτική χρεοκόπησε". Υπεύθυνοι γι’ αυτή τη χρεοκοπία είμαστε εμείς οι πολιτικοί.
Αντί όμως να χρησιμοποιήσει τον όρο "πολιτική" χρησιμοποιεί – τεχνηέντως – τον όρο "μεταπολίτευση". Για ποια "μεταπολίτευση" όμως γίνεται λόγος; Δεν υπήρξε στη χώρα μας, πριν από 36 χρόνια, μεταπολίτευση. Τον Ιούλιο του 1974 δεν έγινε καμιά μεταπολίτευση στη χώρα μας. Τι είναι μεταπολίτευση; Η ίδια η λέξη το δηλώνει: Μεταπολίτευση είναι η αλλαγή του Πολιτεύματος. Τι είναι Πολίτευμα; Πολίτευμα είναι το σύνολο των κανόνων που θεσπίζονται από τους πολίτες μιας χώρας – μέσω των νόμιμων αντιπροσώπων τους – με τους οποίους ρυθμίζονται η ζωή της Πολιτείας και οι σχέσεις αρχόντων και αρχομένων.
Τι έγινε, λοιπόν, τον Ιούλιο του 1974, στη χώρα μας; Απλούστατα ένα διεφθαρμένο και ανίκανο καθεστώς ορισμένων ασυνείδητων προδοτών της πατρίδας μας που κατάργησε, με τη βία, το νόμιμο Πολίτευμα της χώρας και επέβαλε τη δικτατορία, κατέρρευσε, ως χάρτινος πύργος, υπό το βάρος των ανομημάτων του, και, με έξωθεν εντολή, παρέδωσε την εξουσία. Αν, λοιπόν, υποστηρίξουμε ότι τον Ιούλιο του 1974 έγινε μεταπολίτευση, παραδεχόμαστε ότι αυτό το παρανοϊκό καθεστώς της επταετίας, ήταν πολίτευμα και ότι αυτό αντικαταστάθηκε από άλλο πολίτευμα που ίσχυε από το 1974 μέχρι σήμερα. Δεν έγινε, συνεπώς, καμιά μεταπολίτευση.
Άλλωστε, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτός που ανέλαβε πρωθυπουργός το 1974 – ήταν ο ίδιος που έχασε τις εκλογές του 1963 και με ψευδώνυμο, αυτοεξορίστηκε, ορκίστηκε από τον αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ – αυτόν που αναρριχήθηκε στον αρχιεπισκοπικό θρόνο από τη χούντα του Ιωαννίδη – και ενώπιον του θλιβερού εκείνου προσώπου που ακούει στο όνομα Γκιζίκης και έγινε Πρόεδρος της ανύπαρκτης Δημοκρατίας από το ίδιο παρανοϊκό καθεστώς του Ιωαννίδη.
Θα ισχυριστείτε, ίσως, ότι αυτή είναι η τυπική πλευρά του προβλήματος και ότι στη χώρα μας πολλά πράγματα άλλαξαν από το 1974 μέχρι σήμερα. Έτσι, καταργήθηκε η βασιλεία – που τόσα δεινά επισώρευσε στον τόπο μας – μπήκαμε στην ΕΟΚ – τη σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση – φτιάξαμε καινούρια συντάγματα, και πολλά άλλα πράγματα που χαρήκαμε όλα αυτά τα χρόνια, και τα "απολαμβάνουμε" και σήμερα, καθώς βλέπουμε τη χώρα μας να έχει χρεοκοπήσει σε όλους τους τομείς, με πρώτο και κύριο τομέα, τον τομέα της πολιτικής.
Και αυτοί που μας οδήγησαν στη χρεοκοπία – χρεοκοπημένοι οι ίδιοι – καλούν τώρα εμάς τους πολίτες να συμπορευτούμε μαζί τους, για να σωθούμε από μια οριστική χρεοκοπία, γιατί, όπως μας είπε και ο Σαμαράς "η μεταπολίτευση χρεοκόπησε".Αυτό που οι πολιτικοί μας ονομάζουν "μεταπολίτευση", δε χρεοκόπησε τώρα˙ έχει χρεοκοπήσει από τα πρώτα βήματά της. Δεν έλυσε, σε εθνικό επίπεδο, κανένα από τα προβλήματα που απασχολούσαν – και εξακολουθούν να απασχολούν – τον Ελληνικό Λαό.Η τρίτη δήλωση προέρχεται απ’ τα δυο παραπάνω πρόσωπα – τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ και τον πρόεδρο της Ν.Δ. – και είναι ταυτόσημη ως προς τη διατύπωση, δεν ξέρω όμως αν είναι ταυτόσημη και ως προς το περιεχόμενο:
"Δε χρωστάω σε κανέναν", είπε ο πρώτος, και την ίδια δήλωση ακριβώς επανέλαβε και ο δεύτερος.Προφανώς, με τη δήλωσή τους αυτή, εννοούσαν ότι κατέλαβαν τα αξιώματα που κατέχουν με το σπαθί τους και δεν οφείλουν την ανάδειξή τους στα διάφορα συμφέροντα που ανεβοκατεβάζουν τις κυβερνήσεις, σε χώρες, όπως είναι και η δική μας, ανάλογα με το πώς εξυπηρετούνται καλύτερα αυτά τα συμφέροντα.
Κάνουν όμως και οι δυο ένα λάθος: Τόσο οι ίδιοι, όσο προπαντός τα κόμματα στα οποία ανήκουν, χρωστάνε, πολλά μάλιστα, στον Ελληνικό Λαό, στο σύνολο. 36 χρόνια τώρα, τα δυο αυτά κόμματα άσκησαν την εξουσία, αυτά, με τις πράξεις τους και με τις παραλείψεις, με την ανικανότητα, τον καιροσκοπισμό και την ιδιοτέλεια των στελεχών τους, με την αδιαφάνεια, τη διαπλοκή και τη διαφθορά τους, οδήγησαν τον Ελληνικό Λαό στη χρεοκοπία. Δε χρεοκόπησε, λοιπόν, η μεταπολίτευση, αφού μεταπολίτευση δεν υπήρξε. Χρεοκόπησαν οι ίδιοι οι πολιτικοί μας και τις συνέπειες της δικής τους χρεοκοπίας τις πληρώνουμε εμείς οι πολίτες.
Εδώ, λοιπόν, έρχεται, βαρύ μάλιστα, το χρέος των πολιτών. Να συνέλθουμε, πριν είναι αργά, από τον βαθύ λήθαργο στον οποίο μας έχουν ρίξει οι πολιτικοί.
Οι καιροί ου μενετοί. Η παρακαταθήκη του διάσημου αμερικανού ιστορικού Χάουαρντ Ζίν, που πριν λίγες μέρες έφυγε στα 87 του χρόνια, πρέπει να γίνει το δικό μας ευαγγέλιο, η δική μας εθνική παρακαταθήκη, αν θέλουμε να σωθούμε από τη χρεοκοπία στην οποία μας οδήγησαν οι πολιτικοί.
"Η αντιπροσωπευτική κυβέρνηση – γράφει ο Ζίν – χρησιμοποιείται απ’ τους ισχυρούς μιας κοινωνίας ως ένα δημοκρατικό προσωπείο, προκειμένου να ελέγχεται η κοινωνία, και ως φράγμα απέναντι στις απαιτήσεις που απειλούν τα συμφέροντά τους". Δεν πιστεύω να υπάρχει κάποιος σε τούτη τη χώρα που να προβάλει αντίρρηση στα λεγόμενά του.
Πίστευε, μάλιστα, πως μόνο η οργανωμένη νόμιμη δράση των πολιτών μπορεί να αλλάξει αυτή την πολιτική κατάσταση:
"Είναι η μεγαλύτερη πρόκληση των καιρών μας – συμπληρώνει – να καταφέρεις να εδραιωθεί η δικαιοσύνη με τον αγώνα σου, αποφεύγοντας να καταφύγεις στη βία". Μην ξεχνάτε όμως πως ο Χάουρντ Ζίν δεν έγινε ιστορικός με σκοπό να μελετήσει, απλώς, τον κόσμο˙ έγινε ιστορικός με σκοπό να αλλάξει τον κόσμο.
Αυτή η ριζική αλλαγή είναι και το βασικό αίτημα του καιρού μας σε τούτο το δύσμοιρο τόπο που λέγεται Ελλάδα. Μια τέτοια αλλαγή όμως δεν μπορεί να προέλθει από τους πολιτικούς. Αυτοί έχουν ήδη χρεοκοπήσει. Μια τέτοια αλλαγή θα προέλθει – αν, βέβαια, προέλθει – μονάχα απ’ τους πολίτες, απ’ την οργανωμένη και συνειδητοποιημένη κοινωνία των πολιτών.
