Η ιστορία μιας προσαγωγής

[superman]

Η πορεία ξεκίνησε στις 6 η ώρα το απόγευμα της Κυριακής μπροστά από την Ακαδημία στο κέντρο των Ιωαννίνων. Διαδηλώναμε με συνθήματα κατά της αστυνομικής βίας. Έγιναν επεισόδια όπως ήταν αναμενόμενο, καταστράφηκαν κάμερες τραπεζών και τζαμαρίες από κουκουλοφόρους. Εμείς κουκουλοφόροι δεν ήμασταν. Αλλά για κάποιον που ζει σε αυτή τη χώρα και έχει παρευρεθεί σε πορείες ο κρότος του σπασίματος μιας βιτρίνας δεν τον ταράζει τόσο όσο το θέαμα των παραταγμένων διμοιριών ΜΑΤ στις κεντρικές διασταυρώσεις της πόλης. Μετά από περίπου δύο ώρες, ο κεντρικός κορμός της πορείας είχε φτάσει στην οδό Βελισσαρίου. Άκουσα το σφύριγμα δακρυγόνων πάνω από το κεφάλι μου και τα είδα να σκάνε μερικά μέτρα μπροστά.

Η πορεία έσπασε σε διάφορες κατευθύνσεις και εγώ χωρίς ανάσα και χωρίς να μπορώ να δω μπροστά μου, έστριψα και βγήκα στο ανοιχτό πάρκινγκ μιας πολυκατοικίας. Εκεί κρύφτηκαν και άλλα δέκα περίπου άτομα προσπαθώντας να συνέλθουν από τα χημικά, περιμένοντας να διαλυθούν οι καπνοί στον δρόμο, για να επιστρέψουν στην πορεία. Ένας κύριος στο μπαλκόνι της πολυκατοικίας μπροστά, μάς έκανε νόημα λέγοντας “Ησυχία παιδιά, ησυχία. Η αστυνομία τώρα περνάει μπροστά από το σπίτι”. Ήταν εξοργιστικό το γεγονός ότι δεν είχα, ούτε εγώ ούτε οι περισσότεροι από τους υπολοίπους, κανένα λόγο να κρυφτώ, δεν είχα διαπράξει κανένα αδίκημα αλλά ήξερα πως δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς.

Μια γυναικεία φωνή ερχόμενη από ένα διπλανό μπαλκόνι άρχισε να φωνάζει προς τον δρόμο “Εδώ είναι κρυμμένοι! Ελάτε να τους πιάσετε!”. Άλλοι πήδηξαν τον φράχτη και άλλοι βγήκαν ξανά στον δρόμο. Έτρεξα στο δρόμο, απομεινάρια δακρυγόνων αιωρούνταν και βρέθηκα μπροστά σε έναν οπλισμένο αστυνομικό. Η ένταση που ένοιωθα μέσα μου υπερέβαινε την λογική μου, παραφερόμουν βρίζοντάς τον επειδή με είχε αναγκάσει να τρέχω και να κρύβομαι για κάτι που δεν έκανα. Εκείνος το μόνο που είπε ήταν “Μαλακισμένη είσαι ρε;” και μου είπε να πλησιάσω. Με έπιασε από το μπράτσο, με έσπρωξε ελαφρά με το γκλομπ προς μια ομάδα παιδιών που είχαν ήδη πιάσει, περικυκλωμένα από 6-7 μονάδες αποκατάστασης τάξης.Το συμβάν μου φαινόταν ότι άγγιζε τα όρια του γελοίου, και όντως κρυφόγελασα ειρωνικά. Ένας αστυνομικός πλησίασε και μου φώναξε “Σκάσε! Τι γελάς ρε; Απαγορεύεται να γελάς”.
 

Σε λίγο κατέφθασαν αυτοκίνητα να συνοδεύσουν τους συλληφθέντες στο κεντρικό τμήμα. Εγώ και δύο ακόμη κοπέλες στριμωχτήκαμε στο πορτ μπαγκάζ ενός μαύρου μικρού τζιπ ενώ υπήρχε κενός χώρος και στα καθίσματα μπροστά. Μετά από μερικές δηλώσεις του συνοδηγού ότι αποτελούμε “την γενιά της μερέντας και του play station” φτάσαμε στο κεντρικό αστυνομικό τμήμα. Εκεί βρισκόντουσαν ήδη μια δεκαριά προσαχθέντες. Δώσαμε στοιχεία και περάσαμε από σωματικό έλεγχο. Έψαξαν ακόμη και μέσα στα χαρτομάντηλα και τα φιλτράκια των τσιγάρων. Οι πιο υψηλόβαθμοι έκαναν δηλώσεις για την στάση μας και για το γεγονός ότι αφού δεν είμαστε αντιεξουσιαστές γιατί δεν τους δίνουμε ονόματα ατόμων που προκάλεσαν ζημιές. Οι χαμηλόβαθμοι ήταν πιο προσιτοί. Όταν συζήτησα με έναν από αυτούς, μίλησε για τις συνθήκες της δουλειάς του, για τις ελάχιστες ώρες ύπνου και τον καθημερινό του φόβο να γυρίσει σπίτι του λόγω των ημερών.

Μετά από 3 ώρες γραφειοκρατικών διαδικασιών και συνομιλιών με δικηγόρους μέσω τηλεφώνου, έδωσα τα δακτυλικά μου αποτυπώματα και δύο φωτογραφίες κρατώντας το γνωστό (από ταινίες κυρίως) ταμπελάκι.


*φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, 20 ετών.

ΠΗΓΗ :  http://www.protagon.gr/Default.aspx?tabid=70&smid=382&ArticleID=784&reftab=61&t=%CE%97-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CE%BC%CE%B9%CE%B1%CF%82-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%B1%CE%B3%CF%89%CE%B3%CE%AE%CF%82

[Ark]

Ας δούμε λίγο την αντίφαση της κοινωνίας… ο ένας να λέει “παιδιά, δικά μου παιδιά, κάντε υπομονή να φύουν οι δυνάμεις κατοχής…”

… κι ο άλλος, στην ίδια γειτονιά, στο δίπλα μπαλκόνι να λέει “εδώ είναι πιάστε τους”.

Λυπηρό!

Από την άλλη μέσα από την αφήγηση αυτή πραγματικά εξοργίζεται κανείς, όσοι το έχουν ζήσει και προσωπικά ακόμα περισσότερο (scagja, toubanos ακούει? ακούει?), ακούγοντας ένα νέο κορίτσι να λέει ότι έπρεπε να παίξει το ρόλο του εγκληματία γιατί έτσι έπρεπε εκείνη τη στιγμή ενώ δεν είχε κάνει τίποτα. Και κάποιοι άνθρωποι αυτές τις στιγμές ψυχολογικής ή και σωματικής βίας τις εκλαμβάνουν διαφορετικά…

κάποιοι πεισμώνουν και επιμένουν, κάποιοι άλλοι όμως μένουν πίσω ή και πάνε στο σπιτάκι τους να διαδηλώσουν στον καναπέ τους!

[melgerath]

  Το παρακάτω συμβάν έγινε κατα τη διάρκεια πορείας στη Θεσσαλονίκη το πρωί της 6ης Δεκέμβρη (και για καλή τύχη των πρωταγωνιστών τραβήχτηκε με κάμερα συνεργάτη του zougla.gr).

  Στο video φαίνεται καρέ - καρέ ο τρόπος με τον οποίο ένας 24χρονος φοιτητής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, που είχε βγει με τις… πυτζάμες(!) από το σπίτι του, αφού πρώτα καταδιώχθηκε άγρια, ξυλοφορτώθηκε και τελικά ακινητοποιήθηκε από άνδρες της Αμέσου Δράσεως, βαπτίστηκε ξαφνικά σε «επικίνδυνο κακοποιό», ο οποίος έφερε μαζί του σακίδιο με βόμβες μολότοφ τις οποίες λίγο πριν πετούσε σε αστυνομικούς!
Δείτε εδώ τη συνέχεια:
http://www.zougla.gr/page.ashx?pid=2&aid=85717&cid=4

Ξαφνικά, ο νεαρός φοιτητής, ο οποίος μαζί του κρατάει ένα τσαντάκι ώμου με τα κλειδιά και τη φωτογραφική μηχανή του, καταδιώκεται από αστυνομικούς. Σε κατάσταση πανικού, χωρίς να έχει καταλάβει τι συμβαίνει, αρχίζει και τρέχει ανάμεσα στα δέντρα της πλατείας Αριστοτέλους. Πάνω του πέφτει με τη μηχανή του ο αστυνομικός Δημήτρης Ποδαράς. Τον ακινητοποιεί. Για βοήθεια έρχονται και άλλοι πεζοί αστυνομικοί. Μετά από λίγο, ξεπροβάλλει ένας ακόμα ένστολος, ο οποίος μεταφέρει το επίμαχο σακίδιο. Το τοποθετεί δίπλα στο νεαρό. Δεν ξέρει ότι καταγράφεται. Ο «ένοχος» έχει μόλις βρεθεί.

Ο Γιώργος Δημητρίου συλλαμβάνεται και οδηγείται στο αστυνομικό τμήμα. Μετέπειτα, στον εισαγγελέα, ο οποίος του ασκεί ποινική δίωξη για δυο κακουργήματα!
 Για να συμβεί, όμως, αυτό πρέπει να υπάρξει η «αρωγή» των αστυνομικών.Ε,βρέθηκαν λοιπόν  4 αστυνομικοί που δήλωσαν οτι όντως ο άνθρωπος κουβαλούσε την τσάντα και μάλιστα απροκάλυπτα έχουν ορκιστεί και καταθέσει ότι το σακίδιο με τα εκρηκτικά ανήκει στον "διαδηλωτη με τις πυτζαμες"
-μετα τα πράσινα σταράκια να δούμε τι άλλο μας περιμένει (ενδυματολογικά) απ την  hellenic (fashion) police-

Σε αυτο που επεσήμανε πιο πάνω ο Ark προσυπογράφω πλήρως:
 υπάρχουν πολίτες με (κοινωνικά/ανθρωπιστικά/πολιτικά) αντανακλαστικά που τους θαυμάζεις (όπως πχ αυτοί που σχολίασαν το γεγονός στο video) και άλλοι (δυστυχώς πιο πολλοί ) που ούτε καν σταμάτησαν να δούν τι συμβαίνει...