Του υπομνήματος το κάγκελο….
…η αλλιώς «για εσάς πριν από εσάς». Είναι ενδιαφέρον το πως εννοείται η πολιτική και ο συνδικαλισμός στην Ελλάδα. Δεν είναι τυχαίο πως έχει ταυτιστεί με τις έννοιες: βύσμα, μέσο, κονέ, ρουσφέτι κτλ. Σε όλα τα επίπεδα ο «εκπρόσωπος» είναι στην ουσία το βύσμα, και το κριτήριο για την επιλογή του «εκπροσώπου» είναι το πόσο πολλά ρουσφέτια έχει κάνει ή τάξει. Ο συνδικαλισμός οπότε ανάγεται σε μάχη μεταξύ λίγο ή πολύ βαμμένων (κάτι που δικαιολογεί και την μεγάλη αποχή).
Μαζί με αυτό τον βιασμό τις έννοιας του συνδικαλισμού ουσιαστικά παραμορφώνεται και η ίδια διαδικασία λήψης αποφάσεων με αποτέλεσμα αυτές να απέχουν πολύ από τα αιτήματα της κοινής γνώμης. Ουσιαστικά οι αποφάσεις παίρνονται είτε σε κλειστούς κύκλους βαμμένων «εκπροσωπών» οι οποίοι ελέγχουν τα όργανα (η έννοια εκπρόσωπος δεν είναι δόκιμη οπότε από εδώ και πέρα θα αναφερόμαστε σε αυτούς ως αντιπρόσωπους), είτε απλά παραβλέποντας τα όργανα μέσο επίσημων ή ανεπίσημων οδών απαξιώνοντας τα περαιτέρω. Όλα αυτά ισχύουν στο έπακρο και στον φοιτητικό συνδικαλισμό. Μάλιστα, τα μεγέθη καθώς και η προφανής απειρία των εμπλεκομένων βοηθάνε στο ξεμπρόστιασμα της ανωμαλίας.
Από πού να αρχίσει κανείς…από το αδίστακτο «παιδομάζωμα» στις εγγραφές των πρωτοετών όπου πρωτοεμφανίζονται οι καλοθελητές («άσε θα το συμπληρώσω εγώ για σένα, εσύ κάνε παρέα σε αυτή την γλάστρα με το ξώβυζο»), από τα μαθήματα («άραξε μεγάλε κανονίζω εγώ σημειώσεις, και μην αγχώνεσαι για το project…υπάρχει τρόπος»), ή μήπως από την επίθεση φιλίας («καλά ε από τότε που έγινα φοιτητής όλες/οι με κερνάνε σφινάκια…ούτε στο american pie να έπαιζα…»).
Ότι χρειάζεται για να έχουν όσο μεγαλύτερο «κοπάδι» στο ένα και μοναδικό γεγονός στο οποίο σε έχουν ανάγκη…τις εκλογές. Για αυτούς εκεί αρχίζει και τελειώνει η συμμετοχή σου στην διαδικασία λήψης αποφάσεων. Η γενική συνέλευση έχει χρηστική αξία μονάχα σε περιστάσεις ανάγκης και όταν αυτή μπορεί να είναι υπό έλεγχο...δλδ όταν έχει απαξιωθεί σε τέτοιο βαθμό που γίνεται σε οικογενειακό κύκλο.
Η απαξίωση της γενικής συνέλευσης στα μάτια του κόσμου είναι μία από τις βασικές προτεραιότητες των αντιπροσώπων καθώς αποτελεί την βασική απειλή στην εξουσία τους. Για αυτό τον λόγο προσπαθούν αρχικά να φέρουν την διαδικασία στα μέτρα τους (πλαίσια, πρωτολογίες κτλ) και όταν αυτό δεν είναι αρκετό να εμποδίσουν την δράση της (μη σφράγιση πρακτικών, σπασίματα, τραμπουκισμοί και άλλα ωραία).
Όλη αυτή η κατάχρηση εξουσίας όμως πρέπει να έχει και μία βιτρίνα λειτουργικότητας αλλιώς πέρα από απαξίωση θα προκαλούσε και αντιδράσεις. Αυτή την ανάγκη έρχονται να καλύψουν ευρηματικές πατέντες όπως τα υπομνήματα. Προτάσεις που στέλνονται σε ανώτερα όργανα και υπογράφονται από μία χούφτα αντιπρόσωπους. Υπόψη, υπόμνημα μπορεί να στείλει ο καθένας για οτιδήποτε. Ουσιαστικά πρόκειται για «πρωτοβουλίες» διάφορων βαμμένων που έρχονται ως σωτήρες να λύσουν «τα προβλήματα μας» (χωρίς βέβαια ποτέ να ρωτηθεί η γνώμη μας) και συνήθως κυμαίνονται στο επίπεδο «στάζουν τα σιφώνια στο κυλικείο», «θέλουμε πιο μαλακό χαρτί στην τουαλέτα», «τον φίκο στην είσοδο δεν τον χτυπάει ο ήλιος» και άλλα ωραία.
Μπορεί τα υπομνήματα να είναι μία απέλπιδα προσπάθεια προβολής έργου (καθώς τις περισσότερες φορές απλά αγνοούνται) αλλά δεν παύουν να είναι επικίνδυνα. Πρώτον απαξιώνουν τον ίδιο τον σύλλογο παρακάμπτοντας τον, κάτι ανεπίτρεπτο όταν δεν πρόκειται για προσωπικά ζητήματα, και δεύτερο και κυριότερο τις ελάχιστες φορές που καταπιάνονται με πραγματικά προβλήματα η λύση που προτείνουν όχι μόνο απέχει από την πραγματική λύση αλλά μπορεί να επιδεινώσει την κατάσταση.
Για παράδειγμα, είναι εμφανές ότι στη σχολή μας υπάρχει πρόβλημα λειτουργικότητας. Όλο και περισσότεροι φοιτητές δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στους ρυθμούς και στον φόρτο εργασίας. Οι προτεινόμενες λύσεις (με υπομνήματα παρακαλώ, όχι παίζουμε…) από τις ομάδες «σοφών αντιπροσώπων» επικεντρωνόντουσαν στην δημιουργία φροντιστηρίων(!) και στο πώς θα μπορούμε να δίνουμε περισσότερα μαθήματα ταυτόχρονα και πιο συχνά! Φυσικά όλα αυτά απέχουν πολύ από τις αναγκαίες αλλαγές που πρέπει να γίνουν και που αφορούν τον ίδιο τον οδηγό σπουδών και την κατανομή του φόρτου / διδακτικών ωρών.
Βέβαια πώς θα μπορούσαν αυτές οι προτάσεις να μην απέχουν από τις πραγματικές ανάγκες από την στιγμή που δεν προέρχονται από το σύνολο των ατόμων που της βιώνουν?Συνοψίζοντας, όλα αυτά συντελούν ουσιαστικά την διαστρέβλωση στην συνείδηση των φοιτητών τόσο της έννοιας του συνδικαλισμού όσο και του ρόλου του εκπροσώπου. Πλέον ο φοιτητικός συνδικαλισμός ανάγεται ουσιαστικά σε ένα γεγονός: τις εκλογές. Στις οποίες οι αντιπρόσωποι θεωρητικά κοντράρονται για το ποιος έκανε τα πιο πολλά για μας (χωρίς εμάς) αλλά στην ουσία μετράν τα ρουσφέτια τους.
Η θέση μας ως φοιτητές σε όλη αυτή την σαπίλα ποια θα πρέπει να είναι? Η εύκολη λύση είναι να πούμε «δε βαριέσαι παντού έτσι είναι…» και να κάνουμε τα στραβά μάτια όταν κάποιοι θαμώνες πολιτικών γραφείων καπηλεύονται το όνομα του συλλόγου μας (δλδ στην ουσία το δικό μας όνομα!). Η άλλη λύση απαιτεί θέληση και γερό στομάχι έτσι ώστε να έρθουμε σε σύγκρουση με την σαπίλα και να διεκδικήσουμε πίσω το δικαίωμα μας στην συνδιαμόρφωση των αποφάσεων.
Η επιλογή είναι δική μας….
Ας δώσουμε φωνή στον σύλλογο μας! Τα τελευταία χρόνια καταφέραμε και κάναμε τα πρώτα δύσκολα βήματα!• Θέσαμε σε ουσιαστική λειτουργία ένα σύλλογο που είχε καταντήσει «οικογενειακή κατάσταση».
• Ήρθαμε σε σύγκρουση με κομματική / παραταξιακή λογική των πλαισίων και καθιερώσαμε τις προτάσεις.
• Αλλάξαμε την διαδικασία της Γενικής Συνέλευσης επιτρέποντας τον διάλογο μεταξύ των φοιτητών και ενθαρρύνοντας την συμμετοχή τους έναντι των παρατάξεων.
• Καταφέραμε, παρά τα εμπόδια που στήθηκαν από τους αντιπρόσωπους, να καλούνται Γενικές Συνελεύσεις σε τακτική βάση.
• Αποτρέψαμε σε μεγάλο βαθμό το Διοικητικό Συμβούλιο των αντιπροσώπων να εκμεταλλευτεί την θέση του και να καπηλευτεί το όνομα του συλλόγου.
• Μεταφέραμε την φωνή των φοιτητών για πρώτη φορά στην γενική συνέλευση τμήματος όπου μέχρι πρώτιστος οι αντιπρόσωποι την φίμωναν.
• Με μαζικές συνελεύσεις κινητοποιήθηκε ο σύλλογος σε όλα τα φλέγοντα ζητήματα αποφεύγοντας συμβιβασμούς και πρωτοστατώντας σε όλες τις συλλογικές διαδικασίες.
• Σε επίπεδο προβλημάτων σχολής / κλάδου, μεταφέροντας τις πρωτοβουλίες από τα κομματικά γραφεία στην γενική συνέλευση, καταφέραμε να συνδιαμορφώσουμε ουσιαστικές προτάσεις και όχι πυροτεχνήματα.
Αυτά είναι μόνο ένα δείγμα του τι μπορεί να κάνει ένας σύλλογος που λειτουργεί απαγκιστρωμένος από συμφέροντα και βασιζόμενος στις αρχές της συνδιαμόρφωσης και της συλλογικότητας. Κεκτημένα που όμως δεν είναι δεδομένα. Η ελευθερία όσο εύκολα κατακτείται τόσο δύσκολα συντηρείται. Ας μην τους αφήσουμε λοιπόν να μας την πάρουν… Φοιτητική
Ανεξάρτητη ο λόγος…στους φοιτητές
Κίνηση
