Δυο αρθρα που αντικατοπτριζουν πληρως την προσωπικη μου αποψη για το θεμα της ψηφου στις επερχομενες εκλογες. αν και δε θα ψηφισω λογω σουηδιας
Εδώ Ράδιο «Ε»
Ποιους να σταυρώσω;
Με τον ΑΝΔΡΕΑ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗ
ΕΙΝΑΙ ερώτημα αυτό, μωρό μου; Εμένα, επειδή σου 'χω αδυναμία και χατίρι δεν σου χαλάω, με σταυρώνεις απ' το πρωί μέχρι το βράδυ. Κι άλλους να σταυρώσεις θέλεις;
ΝΑ σου ψιθυρίσω δυο φωνηεντάκια, γιατί τα 'χω πάρει στην κράνα: Αφήσανε να καεί η μισή Ελλάδα, μην ψηφίσεις πάλι κανέναν γκάου αχρηστοανεύθυνο και καεί κι η άλλη μισή.
ΟΧΙ μπουζουξούδες, λουλουδούδες, τηλεπαρουσιάστριες, μοντέλα, ξανθιές χαζοβιόλες, ποδοσφαιριστές που δεν ξέρουν πού πάει η μπάλα. Οχι δημοσιογράφους Β' Εθνικής, αποτυχημένους ηθοποιούς κάθε λογής. Οχι καθυστερημένα και βουτυρόπαιδα από τζάκια. Καιγόμαστε, το καταλαβαίνεις; Εσύ θα ψηφίσεις μες στο καλοκαίρι τζάκια;
ΟΧΙ στις ρέπλικες του Γκόρτσου και του Μαυρογιαλούρου, ξου-ξου-ξου (!) στους γιάπηδες πιτσιρικάδες που γυαλίζει το ματάκι τους για εξουσία, φούμο σε όλα τα λαμόγια και τους καμπόσους και τους σούπα-μούπες του παρελθόντος. Κάτω οι γραβατοφόροι δικηγορίσκοι της συμφοράς, με το δήθεν περισπούδαστο σοβαροφανές υφάκι· μακριά από κουράδες, ανέραστους και κρυόκωλους εσύ, αγάπη μου! Μαύρο στους λάιφ στάιλ, στους κωλοπετσωμένους και στους σκατόψυχους που ορέγονται να καβαλήσουν στο σβέρκο μας.
ΨΗΦΙΣΕ έναν καθηγητή, μια καθηγήτρια του Πανεπιστημίου, κάποιο στέλεχος επιχειρήσεων, έναν πρώην ευρωβουλευτή. Οχι αγράμματους, γιατί θα κάνουν τη χώρα σαν τα μούτρα τους αυτοί. Βάλε σταυρό σ' έναν-μία γνωστό-ή από τη γενιά του 114, του Πολυτεχνείου, της μεταπολίτευσης, σε κάποιον πιτσιρικά απ' το κίνημα των καταλήψεων, που 'ναι σχετικοί κι έχουν δοκιμαστεί. Να μην ντρέπεσαι, λουλούδι μου, μ' αυτόν-ή που σε εκπροσωπεί.
ΨΑΞΕ να βρεις κάποιον-α που 'χει γράψει βιβλία. Ιστορία, οικονομία, πολιτική, λογοτεχνία. Κάποιον-α που έχει άποψη και αρθρογραφεί. Εκατοντάδες (και γαμώ τούς) άσχετους-ες έχουνε βάλει για να συμπληρώσουν τα ψηφοδέλτια αυτοί. Μη μασάς με όσους έχουν στα media προβολή. Αλλο είναι να ρίξεις την ξανθιά στο κρεβατάκι κι άλλο, παιδαρά μου, να σου αρπάξει -η ακατοίκητη!- το ψηφάκι. Αν είναι να μας διοικήσει αυτή, πες το μου να ζητήσω πολιτικό άσυλο στην Αλβανία· στη φίλη χώρα τη γειτονική.
ΨΑΞΕ αν έχει δουλέψει και πού, αν έχει καταφέρει κάτι στη ζωή του-της πριν τον-την ψηφίσεις. Ρώτα: «Πόσα ένσημα έχεις;» Είναι ντροπή, μωρό μου, με τη δική σου ψήφο να στέλνουμε ανεπάγγελτους (γαμώ τούς) άσχετους και αχρείαστους στη Βουλή. Αποτελούν για όλους μας ασύμμετρη απειλή. Δεν είναι απλά φελοί· κακιστοκρατία κι όχι δημοκρατία θα 'χουμε αν εκλεγούν αυτοί.
ΨΗΦΙΣΕ έναν ταραξία! Με την καλή και την κακή έννοια του νόμου. Κάποια που δεν βολεύεται, δεν συμβιβάζεται, δεν ελέγχεται. Κάποιους παλιούς που έχουν ιστορία, αγώνες και εμπειρία και κάποιους νέους-ες που δίνουν στο μέλλον ελπίδα και αισιοδοξία. Να 'ναι κουλτουριάρης-κουλτουριάρα, να 'χει επισκεφθεί και δυο μουσεία. Βάλε σταυρό σε κάποιον-α που είναι ικανοί, άξιοι, επαρκείς. Για να μη μας διοικούν αποτυχημένοι, καταφερτζήδες και ανεπαρκείς.
ΜΗΝ πιαστείς κορόιδο, μωρό μου. Ψάξ' την πριν ψηφίσεις. Μάθε ποιος είναι τι. Κόψε φάτσες και βγάλε συμπέρασμα...
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 12/09/2007
Διαβάζω πάντα με πολύ μεγάλη προσοχή τις επιστολές των αναγνωστών στην «Ε» και στις άλλες εφημερίδες.
Προ ημερών ο αναγνώστης μας Α.Σ., μηχανολόγος μηχανικός στο επάγγελμα, διεκτραγωδούσε άμα τε και σιχτίριζε το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του, ως υπαίτιο για τη συμφορά που μας βρήκε και ως ανίκανο ταυτοχρόνως να την αντιμετωπίσει.
Αυτό το «όλοι» τσίμπαγε λίγο, διότι, όταν «όλοι είναι ένοχοι, τότε κανείς δεν είναι ένοχος». Οντως, δεν κάψαμε «όλοι» την Ηλεία ή την Πάρνηθα, ούτε οι επιλογές «όλων» μας συγκλίνουν στην υποστήριξη κι αναπαραγωγή του δικομματικού συστήματος
που αποδείχθηκε και διαρκώς αποδεικνύεται όλο και πιο καταστροφικό. Ομως, το συμπέρασμα στο οποίον κατέληγε ο αναγνώστης ήταν σωστό. Εγραφε: «Αν
η πολιτική δεν ξαναγυρίσει στη γειτονιά και στις παρέες, αν δεν απεξαρτηθεί απ' τα μεγάλα κόμματα, προκοπή δεν θα δούμε. Πρέπει ν' αρχίσουμε όλοι πάλι να συζητάμε από τα απλά καθημερινά προβλήματα μέχρι τα πιο μεγάλα, και από τέτοιες διαδικασίες να βγαίνουν θέσεις, στόχοι και άνθρωποι να τους υλοποιούν».
Και πάνω που ήμουν έτοιμος να πω, «πες τα, χρυσόστομε!», δίνει μια στην καρδάρα με το γάλα, ο φίλτατος Α.Σ. και με κάνει παπί. «Εγώ πάντως δεν ψηφίζω», δηλώνει καταλήγοντας! «Θα περάσω πάλι έξω απ' το εκλογικό μου τμήμα στη Λευκάδα και θα ρίξω μια βουτιά στη θάλασσα να ξεχαστώ. Γιατί αυτού του είδους η πολιτική, αυτές οι εκλογές, εμένα δεν με εκφράζουν».
Ούτε εμένα με εκφράζουν και γι' αυτό ακριβώς θα πάω να τους καταψηφίσω, αγαπητέ αναγνώστη.
Αν δεν πάω, τους εκχωρώ τη δύναμη της ψήφου μου.
Τους αφήνω ήσυχους να συνεχίσουν να κάνουν όσα ο ίδιος διεκτραγωδείτε. Η αποχή μας, είναι γι' αυτούς βούτυρο στο ψωμί τους, εις υγείαν των κορόιδων.
Θα μου πείτε, είμαι βέβαιος, ότι δεν σας εκφράζει κανείς! Θα συμφωνήσω. Για μένα είναι πιο εύκολο. Κάποιοι με εκφράζουν. Συνεπώς δεν θα καταψηφίσω απλώς τους δύο επικίνδυνους, αλλά θα έχω τη χαρά να υπερψηφίσω και εκείνους που κατά την κρίση μου θα τους στριμώξουν καλύτερα.
Ας έρθω όμως για λίγο στη θέση σου. Ας πούμε ότι κι εμένα ουδείς με εκφράζει. Τι κάνω;
Πρώτον: δεν τους χαρίζω την ψήφο μου απέχοντας. Δεύτερον: δεν ρίχνω άκυρο για τον ίδιον ακριβώς λόγο. Και τρίτον: αρχίζω να σπάω την κεφάλα μου προκειμένου να διαλέξω κάτι και να αποφύγω το λευκό (όσο τουλάχιστον ακόμα στη Βουλή δεν μάχονται τα άδεια έδρανα).
Ολα αυτά, αγαπητέ μου αναγνώστη (με όλον τον σεβασμό, αλλά και με το συμπάθιο που πήρα το θάρρος να σου απευθυνθώ σε δεύτερο ενικό πρόσωπο) θα τα προσπαθήσω όχι μόνον για να μείνω συνεπής με τις ίδιες μου τις διαπιστώσεις -τις δικές σου, όχι μόνον για να μην τους χαρίσω το γήπεδο να παίζουν μόνοι τους, ούτε μόνον επειδή, όπως έλεγε ο Σόλωνας, οι πολίτες πρέπει εν τέλει να εκλογικεύουν, να διαλέγουν και να εκλέγουν.
Οχι, αυτό το αναγκαστικόν της επιλογής με τρομάζει (και σε κάτι τέτοια η αθηναϊκή δημοκρατία ήταν ολίγον ισλαμιστική, κηρύσσοντας «άτιμους» όσους δεν έπαιρναν δημοσίως θέση σε στιγμές που ο Δήμος ανακήρυσσε κρίσιμες). Οχι δεν θέλω να συμμετέχω επειδή με εξαναγκάζουν αλλά επειδή το επιλέγω.
Κι επειδή ως πολίτης δεν εκφράζομαι μόνον όταν ψηφίζω, αλλά σε όλο το μεταξύ διάστημα, δεν θα δώσω την ψήφο μου (διά της απουσίας της) σε αυτούς που θέλουν ακριβώς το αντίθετο: να βόσκω. Ή το πολύ, να γκρινιάζω αλλά να μην τους ενοχλώ.
Επιπροσθέτως θα μου επιτρέψεις (με τη φόρα που πήρα) να σου πω ότι νοιώθω μια μελαγχολία για τη στάση ορισμένων (και δεν εννοώ τη δική σου, που είναι οργισμένη) να βλέπουν τα πράγματα από μιαν απόσταση, αφ' υψηλού κι ολίγον γλυκερά. Να «απέχουν» με τον ναρκισσισμό εκείνου που θλίβεται απ' τις επιλογές των πληβείων και τα λοιπά δημοκρατικά πίτουρα, που επιτρέπει στον εαυτόν του την πολυτέλεια μιας αριστοκρατικής απόστασης. Νηφάλια. Ομως για νηφάλιους θα μιλάμε τώρα;
Μιλάμε για τη δική σας και τη δική μου οργή.
Η μια απέχει, η άλλη διαλέγει. Ποια απ' τις δύο τους πονάει;
Αν πιστεύεις ότι η αποχή σου τους βλάπτει, τους μειώνει, τους ζορίζει, ας απόσχεις. Αν όμως η αποχή σου είναι δώρο για δαύτους, διάλεξε ποιος τους ζορίζει περισσότερο και τίμησε τον αγώνα του.
ΣΤΑΘΗΣ Σ. 12.ΙΧ.2007
stathis@enet.grΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 12/09/2007
Ψηφοφορία
